Το 1985 έκανα διακοπές σε γραφικό χωριουδάκι στην ενδοχώρα, όπως πάντα, του νομού Ηρακλείου, στην Κρήτη. Αποφεύγω τη συνάφεια με τη θάλασσα κατά τις διακοπές κοντά σε τόσο νερό, κινδυνεύει να πνιγεί κανείς.

Η εμφάνιση μου, την εποχή εκείνη, διήγειρε την περιέργεια. Περιέργεια, η οποία, τις περισσότερες φορές, συνοδευόταν από γέλωτες. Ένα απόγευμα, βολτάροντας, έτυχε να πιάσω κουβέντα με έναν φωτισμένο γέρο («ντα εσένα δε σου φαίνεται παράξενη η βράκα μου;») κι έτσι έμαθα ότι πριν δυο χρόνια, είχε επισκεφτεί τα μέρη τους ένας τύπος που μου έμοιαζε ως προς την εμφάνιση. Κατέλυσε για λίγες μέρες σ’ ένα δωματιάκι, στο σπίτι του παππού, χωρίς να μιλήσει με κανέναν, κι έφυγε αμίλητος αφού πλήρωσε το προσυμφωνηθέν ποσό. Φεύγοντας ξέχασε (άφησε;) στο δωμάτιο τρεις κόλες χαρτί, σχήματος Α3, γεμάτες μουτζούρες και σχέδια. Ο γέροντας φύλαξε τη μια κόλα, εκείνη με τις λιγότερες μουτζούρες. Τα ορνιθοσκαλίσματα τού θύμιζαν, λέει, μαντινάδες. Δεν έδειξε το χαρτί σε κανένα, για ν’ αποφύγει «τσι ειρωνείες». Μου το χάρισε.

Ήταν προφανές ότι επρόκειτο για στιχούργημα. Μετά την αποκρυπτογράφησή του, διαπίστωσα ότι οι στίχοι δεν ήταν δα για πέταμα· τους κράτησα και τους ξέχασα. Μόλις πριν δυο μέρες, ακούγοντας ραδιόφωνο, συνειδητοποίησα ότι ήταν γραμμένοι πάνω στην μελωδία του πολύ γνωστού και διαχρονικού τραγουδιού «Κάποιος Γιορτάζει». Η Αστεριάδη το 'χε πει πρώτη;

Johnny Rotten discovers Sigmund Freud in Crete.
-----------------------------------------------------------

Σαν να 'ταν όνειρο απόψε θρήνοι κραυγές με ξυπνήσαν
Λες και υπέφερε όλη η γη
Καταραμένος άκουγα να σαι καταραμένος
Καθένας έλεγε με οργή.

Νόμιζα πως ονειρευόμουν
Ψίθυροι μοιάζαν μακρινοί
Σαν να μουρμούριζαν ποτάμια
Πουλιά και ουρανοί

Κάποιος μιλάει που να ξέρω
Που να θυμάμαι τι να πω
Κάποιος μιλάει κι ησυχάζει, δε με νοιάζει
Κάποιος προδίδει μα το βρήκα είμαι εγώ.

Ο τίτλος είναι, βεβαίως, του ποιητή. Οι στίχοι ήταν γραμμένοι με πολυτονικό.

Η δημοσίευση σχολίων ή άλλου τύπου κειμένων και η δυνατότητα σχολιασμού τους από φέροντες ψευδώνυμο αναγνώστες, ό,τι συμβαίνει σήμερα στα μπλογκ, μου θυμίζει τη Διάπλαση των Παίδων, ένα περιοδικό που, ξεκινώντας στις αρχές του αιώνα, έκλεισε και ξαναεκδόθηκε αρκετές φορές.

Στο ξεκίνημά της, πολύ πριν αρχίσω να τη διαβάζω εγώ, η Διάπλαση έθετε σε κάθε τεύχος ένα ερώτημα του τύπου «σαν τι εφευρέσεις κι ανακαλύψεις φαντάζεσθαι πως θα γίνουν στο μέλλον και ποια, κατά τη γνώμη σας, θα είναι η σημαντικότερη;» κι όσα παιδιά ήθελαν, απαντούσαν μ' ένα γράμμα. Οι συντάκτες του περιοδικού (εκπροσωπώντας την κοινή γνώμη, με την μορφή μιας φανταστικής οικογένειας) βράβευαν την καλύτερη απάντηση.

H ιδέα είχε επιτυχία και εκατοντάδες πιτσιρίκια, κρυμμένα πίσω απ το ψευδώνυμο τους, διάβαζαν κάθε βδομάδα τα σχόλια του Ανανία και της Αγάπης (αδελφάκια, μέλη της οικογένειας που είπαμε) για τα μικρά τους δοκίμια. Περνώντας τα χρόνια, οι αναγνώστες έκαναν πέρα τους οικοδεσπότες και άρχισαν να σχολιάζουν και να αστειεύονται μεταξύ τους. Η αυθόρμητη παρέα που σχηματίστηκε βρήκε κι όνομα: Διαπλασόπουλα.


Τι να πίστευαν άραγε εκείνα τα μακρινά παιδάκια που έστελναν τα πονήματα τους στη Διάπλαση; Τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσαν μιλάνε: Ελληνικός Παιάν, Όνειρο του Ελληνισμού, Ελληνικό Στέμμα, Θιαμβεύων Μεγαλοϊδεάτης, Ιδεώδης Ελλάς. Βρισκόμαστε στο 1918 και τα παιδιά προτιμούσαν φαίνεται, τα μεγαλοπρεπή ψευδώνυμα με δύο ή περισσότερες λέξεις. Ήταν ψευδώνυμα που εκφράζανε μέρος έστω του πιστεύω των μικρών συγγραφέων.


Aντίστοιχα σημερινά ψευδώνυμα θα μπορούσαν να είναι: Απογοητευμένος Μακεδών, Οργισμένος Βαλκάνιος, Η Ανάληψις Του Σαντάμ, Πεσμένη Μετοχή,  Κουφός Παντογνώστης... Όμως τέτοιας μορφής ψευδώνυμα τα συναντάμε σπάνια, γιατί, εν τω μεταξύ, έχουμε μάθει να κρυβόμαστε. Κάποιος που το πραγματικό του ψευδώνυμο είναι, επί παραδείγματι, Πονόψυχος Ρατσιστής, εμφανίζεται ως Yo-Yo-Boy. Τα σημερινά ψευδώνυμα είναι ψευδώνυμα υψωμένα στο τετράγωνο, αφού μάθαμε τελικά να κρύβουμε τον κρυμμένο εαυτό μας.