Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για τη λύπη και μια γκοθού μα αρνούμαι να το στείλω. Θα πω ξανά για τον εαυτό μου διότι αυτόν ξέρω καλύτερα και για αυτόν μπορώ να γράψω ευκολότερα.

Αδιαφορώ παντελώς για το ενοχικό concept “8 θανάσιμα αμαρτήματα”. Δεν υπάρχουν θανάσιμα αμαρτήματα. Ούτε καν η αφόρητη βλακεία δεν επιφέρει το θάνατο.  Και θα ήταν μια λύση αυτό διότι η βλακεία δεν παλεύεται με τίποτα. Έχω δόσεις από όλα τα «θανάσιμα» αμαρτήματα που αναφέρονται και τα έχω εξασκήσει όλα μονομανώς ανά περιόδους. Εκτός από την ακηδία ίσως, διότι μάλλον έτσι με έχουν προγραμματίσει οι γονείς, οι φίλοι μου και όσα επηρεάζουν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου.  Πάντως μου άρεσε κάθε φορά που βούταγα σε ένα από αυτά και δεν έχω υποφέρει καθόλου.

Και τώρα θα πω τη γνώμη μου για το κάθε so called αμάρτημα αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για blogger:

Ακηδής blogger: Καλή φάση για τον κάτοχο του αμαρτήματος ίσως, κουλή για όλους τους άλλους. Ο αμαρτωλός είναι στην κοσμάρα του και το μόνο πρόβλημα είναι ότι αν συνεχίσει το ίδιο τροπάρι, δεν θα έχει σημείο επαφής με κανέναν, ίσως δεν έχει δουλειά ή ξεκόψει από φίλους. Ο ίδιος πάντως δείχνει ζεν μα ίσως και να βαριέται. Στο βάθος νομίζω είναι καλομαθημένος και νάρκισσος. Ο περίγυρος ίσως τον βρίσκει τεμπέλη και ελιτίστικο. Αν είναι άντρας οι γκόμενες γουστάρουν διότι αρέσκονται στο φτύσιμο στα πρώτα στάδια της γνωριμίας. Αν είναι γυναίκα, μάλλον τη  λένε «καμμένη» ή «περπατημένη», ανάλογα το ύφος γραφής.

Λάγνος blogger: Προσοχή. Στη λαγνεία κανείς δεν λέει όχι. Μα ανάλογα με το ύφος γραφής του blogger ή θα τον θεωρήσουν adults only, αγάμητο λυσσάρη ή σέξυ ερωτικό άγνωστο γραφέα/τροβαδούρο. Όπως και να’ναι θα έχει πέραση το blog του και μπορεί να γίνει πιπεράτο άρθρο και σε καμιά εφημερίδα τύπου Θέμα ή Espresso.  Οι ζηλιάρηδες θα πουν ότι όσοι μιλάνε για sex συνήθως δεν κάνουν sex και όλοι θα συμφωνήσουν ότι το sex κάνει καλό στο μυαλό γιατί ξελαμπικάρεις hormonewise (άρα κακό στους καλλιτέχνες που αρέσκονται στη θολοκουλτούρα ίσως, μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Βουλιμικός blogger: κατηγορία πονεμένη. Κανείς δεν γουστάρει να μπαίνει σε ένα blog κλάψας και αυτολύπησης. Εξαίρεση οι συμπάσχοντες και οι ευγενείς αναγνώστες με τάσεις παρηγοριάς και σωτηρίας του κόσμου όλου (οι επονομαζόμενοι και Σωτηράκηδες). Επειδή τα blogs λειτουργούν και ως self-help από ψυχολογικής πλευράς, η εκτόνωση στο πληκτρολόγιο κάνει καλό. Δεν μπορείς να κρατάς μαζί και sandwitch οπότε το κέρδος είναι διπλό.

Λυπημένος blogger: κατηγορία σταθμός. Οι μισοί bloggers διακατέχονται από θλίψη. Θλίψη ερωτική(κυρίως), κοινωνική, οικονομική. Υπάρχει και η γενική θλίψη απέναντι στη ζωή που εμπεριέχει όλα τα ανωτέρω αλλά επιπροσθέτως οδηγεί τον συγγραφέα να γράφει πονεμένα κείμενα για το ο-τ-ι-δ-ή-π-ο-τ-ε. Η τάση αυτή οδηγεί σε blogs με πολλές αναφορές σε καταθλιπτικούς ποιητές και συγγραφείς, standard παρέα τεθλιμμένων σχολιαστών και αρκετές ερωτικές γνωριμίες που δυστυχώς σταματούν μετά το δεύτερο ραντεβού. Με εκνευρίζουν αυτά τα blogs  γιατί τα θεωρώ «επιτηδευμένα γκομενοαγκίστρια» και συνώνυμα των ακηδών: καλομαθημένα και ναρκισσευάμενα.

Οργισμένος blogger: το επόμενο στάδιο του «λυπημένου blogger», περισσότεροι αναγνώστες.

Αλαζονικά blogs: Συνήθως blogs που δεν επιτρέπουν πάντα το σχολιασμό. Αρχίζουν κάνοντας impact στην blogόσφαιρα, με πολύ κράξιμο κλπ. Όλοι μπαίνουν κάποια στιγμή για να τα διαβάσουν διότι προσφέρουν μια συναισθηματική αναταραχή στον αναγνώστη που περνάει μια βαρετή ημέρα, αφού προξενούν αισθήματα όπως η κρυφή ζήλεια, η απαξίωση, ο οίκτος κ.ο.κ. Επίσης ο αναγνώστης λέει ότι νιώθει πιο ώριμος και ολοκληρωμένος ως προσωπικότητα μετά το πέρας της ανάγνωσης.  Αν δεν έχει να κάνει κάτι καλύτερο με την ώρα του, έχει τουλάχιστον να θάβει κάποιον.  Τέτοια blogs μπορούν να βοηθήσουν και στην απενοχοποίηση όμως.

Φιλάργυροι bloggers: ελάχιστοι bloggers στην κατηγορία αυτή. Όσοι υπάρχουν, διάγουν καλυμμένοι από άλλους μανδύες διότι η –ελληνική- blogόσφαιρα είναι όπως η κοινωνία. Κανείς δεν γουστάρει να ακούει έναν φιλάργυρο, ακόμη και αν είναι και ο ίδιος. Είναι θέμα ταμπού, είναι και ξενερωτικό.

Κενόδοξος blogger: άλλο ένα θέμα ταμπού. Λες και ο blogger οφείλει να έχει πάντα υψηλά ιδανικά,  παιδεία σπάνιου επιπέδου, αγάπη προς τις τέχνες και σιχαμάρα προς το Ζαμπούνη και τον καφέ στο Κολωνάκι. Δεν γνωρίζω δηλωμένη περίπτωση τέτοιου blogger. Γνωρίζω πολλούς κρυφούς. Εξ’oρισμού όμως το blogging το ίδιο είναι κενόδοξο, μα κανείς blogger δεν φαίνεται τόσο ενοχικός που να το σταματήσει.

Αχ, Παρασκευούλα μου …

-Κάτσε. Καλή φάση αυτό το θέμα, ε;
- Δεν τα καταλαβαίνω εγώ αυτά (σταυροκοπιέται). Να προσέχεις τις παρέες σου. Τρως τίποτα;
-Τρώω. Αστα αυτά τώρα. Καιρό έχουμε να τα πούμε. Έξη χρόνια;
-Και κάτι. Ναι.
-Δεν θα σε ρωτήσω τι παίζει στο μεταφυσικό πεδίο. Θα μου τελειώσουν οι λέξεις. Αλλο θέλω να σου πω.
(Γνέφει).
-Όταν πέθανες φρίκαρα. Εντάξει σε αγαπούσα. Πολύ μάλιστα. Αλλά φρίκαρα πιο πολύ με το γεγονός του θανάτου αυτό καθεαυτό. Την απώλεια. Το μη αναστρέψιμο. Με καταλαβαίνεις;
- Λίγο ριζάκι (γνέφει ξεκοκαλίζοντας με τα χέρια ένα μπούτι κοτόπουλο);
-Ασε με, ρε γιαγιά. Πάλι αλλάζεις θέμα όταν έρχονται τα δύσκολα. Κάτσε και άκουσέ με.
 (Αφήνει το μπουτάκι , σταυρώνει τα χέρια και με κοιτάει).
- Το ότι θα πέθαινες το ξέραμε όλοι από καιρό. Μη σου πω ότι το χάρηκα κιόλας για να μην ταλαιπωρείσαι ούτε εσύ, ούτε κανείς. Μα δεν εννοούσα να συλλάβω αυτό καθεαυτό το γεγονός του θανάτου. Είχα γουρλώσει τα μάτια και παρακολουθούσα τα δρώμενα γύρω μου. Είχα ανατριχιάσει. Από τη στιγμή που περνάγαμε το Ρίο-Αντίρριο. Ο παππούς πάνω στο φέρυ-μποτ (ξέρεις έχει γέφυρα τώρα, μεγάλη ευκολία) κοίταξε απέναντι την συννεφιασμένη Παλιοβούνα και είπε «αχ, Παρασκευούλα μου … είναι η τελευταία φορά που περνάς απέναντι». Κομμάτια με έκανε. Δεν ήξερα τι να κάνω. Τι να πω. Και οι κλαριντζήδες να παίζουν στο βάθος. Με έπνιξε ένας λυγμός. Και μετά στο χωριό. Που τα βρήκες αυτά τα ηλίθια σόγια που είχαν μαζευτεί ένα χιλιόμετρο έξω και χτυπιόντουσαν μέσα στα μαύρα; Μοιρολογούσαν και χτύπαγαν το χώμα. Σαν αρχαία τραγωδία. Δεν ξέρω γιατί μα φευγαλέα μου ήρθε να γελάσω. Και μετά ο μπάρμπα Μήτσος που κατούραγε στον τοίχο στον κήπο γιατί είχε κόσμο το σπίτι και δεν μπορούσε να περιμένει να πάει τουαλέτα; Η κατάσταση ήταν θλιβερή μα και αστεία μαζί. Και εγώ πότε περιφερόμουν αμίλητη ανάμεσα στις θρηνούσες καρακάξες και ένιωθα ότι ο πόνος μου δεν χωράει να βγει σε μια κραυγή, σε ένα κλάμα. Και πότε έμπηγα γοερά, δυνατά κλάματα στο δωμάτιο.
     Η μοναδική στιγμή που κατάλαβα ότι πέθανες ήταν όταν ήσουν στο χώμα και σου έσταξε ο παπάς λάδι στο μέτωπο. Ενστικτωδώς περίμενα να σηκώσεις το χέρι σου και να το σκουπίσεις. Σήκωσέ το, γαμώτο! Το ήξερα ότι δεν θα το σήκωνες, μη νομίσεις πως το είχα χάσει εντελώς. Μα όταν συνειδητοποίησα πως δεν το σήκωσες ούτε και επρόκειτο να το σηκώσεις, κοκάλωσα. Πέταξα ένα «αρχίδια» δυνατά και έφυγα από το τσούρμο. Αρχίδια φάση, αρχίδια ζωή, αρχίδια όλα. Ματαιότης ματαιοτήτων που λέμε. Κάτι γιαγιάδες με κοίταξαν (τι λέξη, μπροστά στον παπά, κορίτσι πράγμα), μα φαντάζομαι έχουν δει χειρότερα.
- Ντροπή. Τέτοια λέξη!
- Ώχου! Οι σεμνοτυφίες και οι καθωσπρεπισμοί σε μάραναν και εσένα. Δεν κοιτούσες τα δικά σου; Λοιπόν γιαγιά, εκεί κατάλαβα ότι πέθανες και δεν έμενε τίποτε άλλο να κάνω γύρω από τον ανοιχτό σου τάφο. Γύρισα όταν είχαν φύγει όλοι. Αρχισα να κλαίω. Από δέος απέναντι στη νέα μου εμπειρία.
- Να φέρω καρπούζι και φέτα (σηκώνεται);
-Σε λίγο. Γιαγιά, όταν πέθανες αρνιόμουν να κάνω μπάνιο για 3-4 μέρες. Ούτε η ζέστη, ούτε η κούραση, ούτε η κούραση με πείραζαν. Το μπάνιο, η κάθαρση του μπάνιου ήταν σαν να μην είχε για μένα μόνο πρακτικό ρόλο. Είχε συμβολικό. Αν πλενόμουν, μαζί θα ξέπλενα και τα ωραία παιδικά καλοκαίρια μαζί με εσένα και με τον παππού στο χωριό. Ξέρεις πόσο με επηρέασαν. Μα θα ξέπλενα και την επιρροή σου. Σε όλους μας. Γιατί γαμώ το κέρατό μου είχες πάντα «κάτι» με τη υγεία σου; Και με αυτό το κάτι έκανες τους πάντες να λειτουργούν όπως ήθελες; Είναι μέθοδος αυτή; Όχι πες μου τώρα.
….
Έκανα ένα μπάνιο κλαίγοντας. Όταν τελείωσα κοιμήθηκα. Σε είδα στον ύπνο μου. Μην το πω τώρα, οι λέξεις τελείωσαν προ πολλού. Σε έχω ξαναδεί στον ύπνο μου από τότε. Πολύ σπάνια τα τελευταία χρόνια. Τέλος πάντων. Ότι έγινε έγινε.
-Είσαι καλά;
- Είμαι. Και ξέρεις, ωρίμασα πολύ μέσα από το θάνατό σου γιαγιά.
-Μην ανησυχείς για τίποτα. Φάε τη φετούλα τώρα. Είναι κατσικίσια.
- Δεν μ’αρέσει. Μου βρωμάει η κατσικίσια.

in other words:
everloving – MOBY -  cd: PLAY

Ανθρωποτοπογραφία: μια μικρη διαμάχη

Μοναξιά. Ωραία αρχή έτσι; Μα έτσι νιώθω. Κάνεις τόσα χρόνια να βρεις ανθρώπους, να σου πάνε και να τους πας, να περνάτε ωραία μαζί, να δεθείτε και να – αυτοί οι αχάριστοι- την κάνουν. Εγωιστικό, ε; Ναι, το ξέρω. Μα έτσι σκέφτομαι μερικές φορές. Εγωιστικά. Παρτάκικα. Mon Dieu! Ούτε για φτύσιμο από εφηβικό έρωτα να επρόκειτο.

Εντάξει, αν σκεφτώ για ένα λεπτό λογικά τα αντανακλαστικά μου δουλεύουν. Tι σου είναι η παιδεία στον άνθρωπο... Ανάλυση: Λίγα χρόνια πριν τα τριάντα. Την εποχή των μεγάλων ανακατατάξεων. Μια κουβέντα τις προάλλες και συνειδητοποίησα ότι κοντεύω να μείνω μόνη. Φίλοι και φίλες σκορπίζουμε προς πάσα κατεύθυνση. Σύμφωνοι, έχω και άλλους φίλους. Ναι, είναι μια καλή ευκαιρία να δεθώ και με άλλους ανθρώπους. Ναι, οι ξενιτεμένες νιώθουν και αυτές άσχημα για την απομάκρυνσή μας. Ναι, έφυγαν για καλό αν και δεν περνάνε τέλεια εκεί που είναι. Θέλουν να μην κάτσουν για πάντα εκεί. Υπάρχουν τα τηλέφωνα, τα emails, θα πηγαίνω, θα έρχονται...  Θέλω να είναι ευτυχισμένες. Θέλουν να μη χαθούμε. Μα ποιος ξέρει τι θα ξημερώσει για τη φιλία μας αύριο;

-Γιατί οι άλλοι που είναι στην ίδια πόλη ξέρουν; Γιατί, γαμώτο, κολλάς μερικές φορές; Μόνοι μας είμαστε. Μόνοι γεννηθήκαμε και μόνοι θα πεθάνουμε.- 

Ο καταθλιπτικός υπαρξιακός στομφώδης λόγος μου βγάζει σπυράκια. Μα αυτή ακριβώς η «μοναξιά» είναι που με κάνει να επιδιώκω την επικοινωνία με ανθρώπους αγαπημένους. Δεν θέλω με τις φίλες μου να καταλήξουμε να μιλάμε μόνο για τις «μεγάλες αλλαγές» στη ζωή μας. Σαν να δίνουμε CV. Δεν θέλω να  ξοδεύω πολύ χρόνο στο να θυμάμαι τη σχέση μας. Θέλω να τη ζω. Έστω και με άλλο τρόπο- και τώρα;

Το αποφάσισα. Αφού αποφύγω μελό αποχαιρετισμούς, θα αφεθώ. Και ότι είναι να γίνει ας γίνει. Είμαι περίεργη για το πώς θα τα βλέπω όλα αυτά μετά από άλλα τριάντα χρόνια.