index.jpg

Δια χειρός > Ηοtel Memory > Πορφυρό Δωμάτιο

Πορφυρό Δωμάτιο


Αυτή τη φορά η αφορμή για να φυλλομετρήσουμε το άτυπο λογοτεχνικό περιοδικό Hotel Memory είναι μια καλοκαιρινή ιστορία που την διαπερνά ένας στίχος του Νίκου Εγγονόπουλου (100 χρόνια από τη γέννησή του).
       Διαβάστε ιστορίες θερινής ραστώνης που αναριγούν από τον βυζαντινό υπερρεαλισμό της παλέτας του Κωνσταντινουπολίτη ή τον αισθησιοκρατούμενο λυρισμό ενός μοναχικού συλλέκτη ονείρων.
       Επίσης θα γίνει μια μικρή αντιμετάθεση στα δωμάτια. Η Winnie, θεωρόντας πως έκλεισε ο κύκλος της στο Φιλοξενείο μας αποχωρεί (θα πάρει τη θέση της στο Κελάρι, όπου παλιώνουν σαν καλό κρασί και οι προηγούμενοι αναχωρητές) και τη θέση της καταλαμβάνει πάραυτα ο Uroplatus ebenaui  (κατά κόσμον Υψικάμινος, apapant.blogspot.com)





Ο καθηγητής Αρχιτεκτονικής Δημήτρης Φιλιππίδης*  και σεσημασμένος μελετητής του φανερού και αφανέρωτου ωραίου θα διασταυρωθεί στο παζλ των αποσιωπημένων μας·  θα κομίσει και το δικό του ακριβό πρόσωπο πλάι στα πρόσωπα που θα φωτίσουν οι ένοικοι του Φιλοξενείου μας· θα αγγίξει και την δική του αποσιωπημένη εμμονή όπως και οι 18 συγκάτοικοι του Hotel Memory.



DIBON


Πριν δύο χρόνια μου έτυχε ένα αναπάντεχο γεγονός που νομίζω πως αξίζει να μοιραστώ με όσους διψούν για περίεργες καταστάσεις. Ανακάλυψα έναν άγνωστο με σπάνιο ταλέντο και φαντασία στην αρχιτεκτονική, ξένο λάτρη της Ελλάδας, έστω του ήλιου της. Τον κ. Dibon.
Αρχικά δεν ήξερα ποιος είναι. Μπορεί και να τον είδα, αλλά μέσα στη βαβούρα της παραλίας εκείνο τον Αύγουστο, δεν τον πρόσεξα. Μόνο όταν κατόπιν ερήμωσε η αμμουδιά και ξαναβρήκε την ησυχία της, ανακάλυψα το εκπληκτικό έργο που μας είχε αφήσει ως δείγμα γραφής. Το όνομά του, χαραγμένο με μικρά-μικρά γράμματα, μόλις διακρινόταν στην επιγραφή πάνω από την «είσοδο» που είχε φτιάξει.
Το παράξενο είναι πως εκείνο το έργο, με την επιγραφή El Rancho, δεν είχε πάθει τίποτα εκείνο το Σεπτέμβρη. Ενώ τίποτα δεν μένει από τα «παλάτια της άμμου» που τόσα παιδάκια χτίζουν πλάι στο κύμα, το έργο του κ. Dibon είχε μείνει ανέπαφο. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο το είχαν σεβαστεί όλες οι ορδές που πέρασαν σκορπίζοντας σκουπίδια κι αποτσίγαρα. Ποιος είπε ότι ο λαός δεν είναι ικανός να εκτιμήσει την αξία ενός έργου τέχνης;
Το El Rancho ξεχείλιζε ευρήματα και τολμηρές κατασκευές. Ο αρχιτέκτονάς του είχε εμπνευστεί από τις μορφές της φύσης: χρησιμοποιώντας μόνο ό,τι μπορούσε να μαζέψει στην ακτή, έδωσε ένα έργο γεμάτο φαντασία και χιούμορ. Όπως συμβαίνει σε κάθε έργο που αξίζει να λέγεται «παιδικό», θα μπορούσες να κάθεσαι με τις ώρες ανακαλύπτοντας καινούριες λεπτομέρειες. Παιδικό; Μάλλον λάθος. Το El Rancho ήταν πιο πολύπλοκο κι από ένα MALL. Μπορεί να είχε ως θέμα κάτι άσχετο, ένα περιτοιχισμένο ράντσο μέσα στην έρημο, αλλά συνάμα ήταν απόλυτα προσαρμοσμένο στον τόπο – στην άμμο και στα βράχια. Ήταν ένα ελληνικό έργο! Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, το El Rancho διαλύθηκε μόνο όταν άρχισαν οι δυνατές σοροκάδες.
Το περσινό καλοκαίρι ήμουν καλύτερα προετοιμασμένος, κι έτσι κατάφερα να συναντήσω τον μυστηριώδη κ. Dibon. Μεταξύ μας, ήταν ένας συνηθισμένος ξένος τουρίστας που κυκλοφορούσε με το μαγιό του ανάμεσα στον κόσμο. Είχε στρωθεί να στήσει ένα διαφορετικό αυτή τη φορά έργο: πιο σύγχρονο, μια κατασκευή που δούλευε με τον αέρα (τα οικολογικά μας!) και έφτανε ώς το σημείο να έχει ένα καναλάκι για να τρέχει νερό (από ένα πλαστικό μπουκάλι). Είχε πάλι μαζέψει όλων των ειδών τα φυσικά και τεχνητά σκουπίδια της παραλίας, τα σκάλιζε με το σουγιαδάκι του και τα συνδύαζε με απίστευτη μαεστρία μέσα στο λιοπύρι.
Του έπιασα κουβέντα με δυσκολία. Μιλούσε λίγο, χωρίς να αφήνει τα μάτια του από τη δουλειά που έκανε. Δεν ήταν αρχιτέκτονας μου είπε, όχι, ήταν προγραμματιστής. Δεν τόλμησα να ρωτήσω λεπτομέρειες. Μου έκανε πάντως εντύπωση πως δεν μπήκε στη θάλασσα καθόλου εκείνη τη μέρα ούτε τις επόμενες. Θα έρθει και φέτος, σίγουρα.

Δ. Φιλιππίδης



*  Ο Δημήτρης Φιλιππίδης (γ.1938), αρχιτέκτονας (ΕΜΠ 1962) και με μεταπτυχιακά στις ΗΠΑ (1973), δίδαξε πολεοδομία στη Σχολή Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ (1975-2005). Παράλληλα ασχολήθηκε με αρχιτεκτονικές και πολεοδομικές μελέτες (1964-95). Έχει δημοσιεύσει άρθρα και κριτικές βιβλίων για την ελληνική αρχιτεκτονική (παραδοσιακή και σύγχρονη) και πολεοδομία σε περιοδικά και εφημερίδες. Έβγαλε 13 βιβλία (τα κυριότερα: Νεοελληνική αρχιτεκτονική, 1984· Διακοσμητικές τέχνες, 1998· Μοντέρνα αρχιτεκτονική στην Ελλάδα, 2001· Προάστια & εξοχές της Αθήνας του ’30, 2006· Αρχιτεκτονικές μεταμορφώσεις, 2006), μετάφρασε δύο, επιμελήθηκε άλλα 3 (Ελληνική Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική, 6 τομ. 1980-88· Νησιά του Αιγαίου, 2003· Ανθολογία Κειμένων Ελληνικής Αρχιτεκτονικής, 2006), όπως και 4 αφιερώματα και 6 μονογραφίες αρχιτεκτόνων στα Αρχιτεκτονικά Θέματα. Έγραψε με τον Γ. Σκοπετέα το σενάριο στο ντοκιμαντέρ «Για πέντε διαμερίσματα και ένα μαγαζί!» (Μουσείο Μπενάκη 2004) και είναι συνεργάτης των περιοδικών Φωτογράφος (1991-94) και Αντί (1989-).


O Nίκος Δαββέτας*  ξετυλίγει το κουβάρι των αθηναϊκών περιπάτων του Φιλοξενείου μας. Σκυταλοδρομία την περιπλάνησή του παίρνει ο Στυλίτης που θα δώσει το νήμα της πεζοπορικής του διάθεσης στον Ξένο, κ.ο.κ. Μια σπονδυλωτή αφήγηση της Αθήνας απο τους ένοικους της γραφής**. Μια αρθρωτή γραφή που λογοδοτεί σ’ αυτήν την τόσο κοντινή και τόσο μακρινή πόλη. Έτσι, για να ξεμουδιάσουμε λιγάκι. Όχι όλο ρεμβασμός, ενδοσκόπηση και ακίνητη θέα.








Πέριξ του ιερού βράχου

 
Γεννήθηκα στην Αθήνα -όπως και οι γονείς μου- κι από μικρός συνήθισα τη θέα των ιστορικών της μνημείων. Σε πολλά από αυτά έκανα στην κυριολεξία τα πρώτα μου βήματα. Έτσι δεν ένιωσα ποτέ το σοκ που ένιωσε ο Σεφέρης όταν για πρώτη φορά αντίκρισε, όπως γράφει στα ημερολόγιά του, την Ακρόπολη σε ηλικία είκοσι ετών. Είτε με τον παππού μου, είτε με την αρχαιολόγο θεία μου επισκέφθηκα τον ιερό βράχο και τους πέριξ χώρους αρκετές φορές. Θυμάμαι πως όταν ήμουν μαθητής, την δεκαετία του 60, επιτρεπόταν ακόμη η είσοδος στο εσωτερικό του Παρθενώνα. Η θέα τότε από εκεί δεν διέφερε και πολύ από την εποχή της ρωσίδας χορεύτριας που απαθανάτισε με τον φακό της η Νέλλυ. Όπως και ελάχιστες ήταν οι αλλαγές στο θέατρο του Διονύσου, στην Αγορά και τα Αναφιώτικα. Αυτή λοιπόν είναι ακόμη η αγαπημένη μου βόλτα σε μια πρωτεύουσα που ίσως η αρχιτεκτονική της καταδίκη να είναι ακριβώς αυτός ο βράχος. Αυτό το πέτρινο καράβι που γύρω του αναγκαστικά σχεδόν οικοδομήθηκε μια νέα πόλη για να δικαιολογήσει στους ρομαντικούς κύκλους του 19ου αιώνα την υπαρξή της ως πόλη της Παλλάδος. Η βόλτα μου αρχίζει πάντα από το θέατρο του Διονύσου. Κάθομαι στο πάνω διάζωμα  που "χωνεύει" στο χώμα και παρατηρώ για ώρες τους ρόμβους της ορχήστρας. Ύστερα επισκέπτομαι τα δυο παπαδιαμαντικά ναϊδρια, αριστερά και δεξιά. Στα θεμέλια του αριστερού, που μόλις και διακρίνονται κοντά στο συρματόπλεγμα, υπάρχουν οι μπάλες από τις παλιές μπομπάρδες της πολιορκίας. Ύστερα φυσικά ακολουθεί η ανάβαση ως την Ακρόπολη. Τελευταία αποφεύγω να μπαίνω μέσα. Από την ώρα που κάποιος φιλόδοξος αρχιτέκτονας βάλθηκε να την αποκαταστήσει έχει χαθεί κάθε μαγεία και συγκίνηση. Τα αρχαία μετακινούνται σαν πιόνια σε μια σκακιέρα φιλοδοξιών. Μπάζα, σωλήνες, αμμοχάλικο, τσιμέντα και γερανοί με κοντέινερς, συναγωνίζονται ποιο θα τραβήξει το βλέμμα των τουριστών. Μετά την εξάλειψη των οθωμανικών και ενετικών μνημείων από τον ιερό βράχο ακολουθεί η λεγόμενη διόρθωση του Πικιώνη. Τι νόημα έχει όλη αυτή η αποκατάσταση δεν καταλαβαίνω. Γιατί δεν αφήνουν τα αγριολούλουδα, το ταπεινό χορτάρι, και το χώμα να σκεπάσουν τις ρωγμές; Γιατί δεν αφήνουν τα ερείπια να παραμείνουν "ωραία ερείπια", μήπως  συναντήσουμε κι εμείς με την αφή μας την αφή του αρχαίου μαρμαροτεχνίτη; Δεν έμαθαν ακόμη πως "βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες;" Αυτός ο αγώνας των "ειδικών" ενάντια στο χρόνο και τη φθορά  έχει κάτι το υπερφίαλο που με τρομάζει.
  Για το τέλος της βόλτας μου προτιμώ τους δρόμους γύρω από το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Προσωπικά εμένα μ' αρέσει και απορώ με όσους προτιμούσαν τις πανάθλιες ταβέρνες και πολυκατοικίες του 60 αντί του συγκεκριμένου κτηρίου για να μην διαταραχθεί -όπως λένε- το "οικοσύστημα του Κουκακίου". (Έλεος παιδιά). Το μουσείο είναι ένα κτίσμα αιχμηρό που εμβολίζει τον μικροαστικό ιστό της αντιπαροχής, της αρπαχτής και των προγονικών ρετιρέ που απώλεσαν την προνομιακή τους θέα. Ας δούμε επιτέλους και κάτι άλλο εκτός από τ' απλωμένα τους ασπρόρουχα...

*   Ο Ν. Δαββέτας (Αθήνα 1960) πρωτοδημοσίευσε κείμενά του το 1981 στο περιοδικό Διαγώνιος του Ντ. Χριστιανόπουλου. Ακολούθησαν δυο βιβλία με πεζά (Ιστορίες μιας ανάσας και Το θήραμα) και έξι ποιητικά. Παράλληλα ασχολήθηκε με την κριτική στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. (Το Βήμα, Τέταρτο, Εντευκτήριο, Νέα Εστία, η Λέξη κ.ά). Ποιήματα και διηγήματά του έχουν μεταφρασθεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Το 2006 κυκλοφόρησε από τον "Κέδρο" το τελευταίο του μυθιστόρημα Λευκή πετσέτα στο ρινγκ.


**  Η Δήμητρα  Ανδρέου, ο Frigor Janginsky και ο Cennino Cennini εγκαταλείπουν τα δωμάτια τους, τα οποία πάραυτα καταλαμβάνουν οι: Composion Doll,  Τhrass  και  Youtzin με τα νέα τους προσωπεία.
        Τους απελθόντες θα τους θυμόμαστε. Εξού τα ίχνη τους θα τα αποθηκεύσουμε στο Κελάρι ―σαν το καλό κρασί.







Μέρες που είναι (δυσπραγία αλλά και άνοιγμα καρδιάς) η ανάγκη των ενοίκων του Ξενοδοχείου Μνήμη να φιλοξενήσουν από έναν διαδικτυακό φίλο τους στο δωμάτιό τους, εναρμονίζεται με τις σκέψεις και επιθυμίες της Διεύθυνσης. Φιλοξενούμενος του φιλοξενούμενου, ω φιλοξενίααα. Εξού και εκτός απο το παραμύθι της Όλιας, ο παλαιότατος φίλος Χρήστος Μποκόρος μας χαρίζει δυο εικόνες θαλπωρής και ανάτασης.
         Ειρήνη, αγάπη, υγεία, σ' όλους!





H αγαπημένη φίλη Όλια Λαζαρίδου μας χάρισε (εκτός από το χαμόγελό της) και  μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία της. H Όλια γράφει όπως κοιτάζει τον κόσμο: μισαφηρημένα, μισοθλιμένα, μισοχαρούμενα ― επειδή, χρόνια τώρα, λογοδοτεί στο άλλο μισό της, το αμετάδοτο.


Έτσι φεύγουν οι άγγελοι

 
Καθόντουσαν στο σαλόνι από ώρα. Αμίλητοι. Ο άγγελος διεσχισε τη σιωπή,κούρνιασε στον πολυέλαιο και τους κοίταζε: όπου κι αν τους ακουμπουσε θα ποναγαν.Τους κοίτταζε εξεταστικά,σαν χωραφια.Ούτε ενα τόσο δα μικρό κομματάκι τους δεν είχαν αφήσει αφύλαχτο,να φυτρώσει κατι. Το δωμάτιο σαν έρημο παγόβουνο,έπλεε στο πουθενά.Ξημέρωνε ο καινούργιος χρονος, κι ολα ήταν τοσο αβάσταχτα παλιά. Ξαφνικα,εκείνη έβαλε τα κλάμματα.Μια σταγονα δάκρυ κύλησε στο πάτωμα,στάθηκε ακριβώς κάτω απ τον πολυέλαιο.Σχημάτισε μια μικρη γουβίτσα νερό που έγινε κάτοπτρο.Πήρε την αντανάκλαση απ' τα λευκά, στιλπνά φτερά του αγγέλου και τη σκόρπισε στο δωμάτιο.
    Οι τοίχοι γέμισαν φωτοσκιάσεις,γράμματα.Μιά λαμπερή προσευχή ένωνε τώρα τις σπασμένες λεξεις, τις σταματημένες χειρονομιες αγάπης,τα θαμπα, κουρασμένα βλέμματα.  Στο δωμάτιο φύσηξε ένα αεράκι κι όλα μετακινήθηκαν στιγμιαία και απαλά σαν να 'χε αλλάξει η οπτική γωνια.Έτσι φευγουν οι άγγελοι. Αφήνουν πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό.
 
 
 
O Nίκος Αγγελίδης εικονογραφεί τα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του blogger. H ακηδία, η λαγνεία, η βουλιμία, η λύπη (το αμάρτημα που διαφοροποιεί τον ανατολικό απο τον δυτικό κανόνα παραβατολογίας), η αλαζονεία, η οργή, η φιλαργυρία, η κενοδοξία στο διαδίκτυο, μέσα απο τον ονειρικό χρωστήρα του Αγγελίδη.




ΝΙΚΟΣ   ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Από το 1977 ως το 1982 σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή  Καλών  Τεχνών της Αθήνας, με δάσκαλο τον Π.Τέτση. Παράλληλα στην ίδια σχολή παρακολούθησε μαθήματα φορητής εικόνας και νωπογραφίας. Πρωτοπαρουσίασε δουλειά του το 1987 σε ομαδική έκθεση στην γκαλερί  Νέες  Μορφές. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα.


Ατομικές εκθέσεις

1988, 1991,1995,1999,2003:  Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
1994: Γαλλικό Ινστιτούτο Πειραιά
1995: Γκαλερί  Δίμιτο, Ρέθυμνο
2005: Γκαλερί Κ, Λονδίνο

Κυριότερες ομαδικές  εκθέσεις

1991: «Παράλληλο οδοιπορικό», Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
1995: «Ανάμεσα στον ουμανισμό και τη σύγχρονη εποχή»,Campus Arts and Sciences, επιμέλεια Ίρις Κρητικού & Flavia Nessi,  Αθήνα
1995: «Art Athina’95», Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
1997: «Paul Verlaine», Γαλλικό Ινστιτούτο Πειραιά
1997: «Σχόλια και αναφορές», Πινακοθήκη  Πιερίδη, επιμέλεια Ολγα Δανιηλοπούλου, Γλυφάδα
1997: «Οδός Πειραιώς: Μεταμορφώσεις ενός βιομηχανικού τοπίου», Εργοστάσιο Β.Ι.Σ, επιμέλεια Ίρις Κρητικού & Flavia Nessi, Αθήνα
1998: «Πειραιάς: Εμπορικές και ναυτιλιακές δραστηριότητες στο λιμάνι», Κέντρο Τέχνης Καστέλλας, επιμέλεια Ίρις Κρητικού & Flavia Nessi,  Πειραιάς
1999: «Artissima», (Fierra d’ arte moderna e contemporanea), παρουσίαση
από την γκαλερί Νέες Μορφές, Τορίνο
1999: «Τεσσαράκοντα», επιμέλεια Ελένη Κυπραίου, Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα                     
2000: «Ιστορώντας την ελιά…», Ίδρυμα ΑΚΤΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ, επιμέλεια Λουίζα Καραπιδάκη, Ίρις Κρητικού & Flavia Nessi, Πρέβεζα
2003: «Εγώ, ο εαυτός μου», Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ρεθύμνης, επιμέλεια Ελένη Κυπραίου, Ρέθυμνο
2004: «ΕΛΑΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ», Κέντρον  Ερεύνης της  Ελληνικής  Λαογραφίας, Μέγαρον Ακαδημίας Αθηνών, οργάνωση Λουίζα Καραπιδάκη, Ίρις Κρητικού & Flavia Nessi,  Αθήνα
2004: «ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΛΙΣ – διαδρομές στη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική», Δήμος Αθηναίων, Τεχνόπολις,  επιμέλεια Αθηνά Σχινά, Αθήνα
2004: «Αιγινήτικα Κανάτια», Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Δήμου Αίγινας, επιμέλεια Ίρις Κρητικού, Αίγινα
2005: «Μάσκες-Προσωπεία, ως αντικείμενα ή ως σύμβολα», γκαλερί  ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ, επιμέλεια Ίρις Κρητικού, Αθήνα
2005: «À table », Γκαλερί Σκουφά, επιμέλεια Ίρις Κρητικού, Αθήνα
2005: «ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΑΓΓΙΓΜΑ», Γκαλερί ΑΤΡΙΟΝ, επιμέλεια Χάρη Καμπουρίδη, Θεσσαλονίκη       
2006: «ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ…», Κολλέγιο Αθηνών, επιμέλεια Ίρις Κρητικού, Ψυχικό




Η ζωγράφος Μαριλίτσα Βλαχάκη θα διαβάσει εικαστικά τις ιστορίες "Δείπνο μ'  έναν νεκρό", το τρέχον θέμα του αλλόκοτου Ξενοδοχείου μας. Εντός ολίγων ημερών ένοικοι και επισκέπτες θα χαρείτε τις νόστιμες και φτερουγισμένες εικόνες της Μαριλίτσας.





ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 17/8/1961 – ΑΘΗΝΑ
ΣΠΟΥΔΕΣ: 1979 - 1987 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας
Σπούδασε στον τομέα Ζωγραφική με δασκάλους τους Μαυροείδη, Μόραλη και Μυταρά. Αποφοίτησε με άριστα.Πήρε την Υποτροφία Εσωτερικού του ΙΚΥ από το 1992 έως το 1994.
 
Έχει κάνει επτά ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετοχές σε πολλές ομαδικές. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και πινακοθήκες.



Ο καλός πεζογράφος εκ Σπάρτης, Δημήτρης Πετσετίδης*, ανασύρει από το παιδικό του λεύκωμα μια φωτογραφία του και γράφει μια λεζάντα-προσφορά στους ένοικους και στους αναγνώστες του Φιλοξενείου μας.





Καλαζάρ του '44
                                                         
Καλοκαίρι του ΄44, τεσσάρων ετών, κατάξανθος, στο προαύλιο του Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης. Είναι κατειλημμένο από τα στρατεύματα Κατοχής και ένας Γερμανός, φαίνεται ο ήσκιος του, με φωτογραφίζει. Με προκαλεί να χαιρετίσω φασιστικά, μου δείχνει με το χέρι του, αλλά εγώ χαιρετώ ελληνοπρεπώς. Στο βάθος, δεξιά, φαίνεται καθαρά το ένα σκέλος από ένα μεγάλο V, το σήμα της νίκης που έχουν γράψει οι Γερμανοί στον τοίχο.
Νοτίως και χαμηλότερα από το προαύλιο βρίσκεται το γυμναστήριο, όπου είδα για πρώτη φορά ποδοσφαιρικόν αγώνα: Σπαρτιατικός – Γερμανοί, δεν θυμάμαι το αποτέλεσμα, μόνο τον Λιναρδάκη, παίχτη του Σπαρτιατικού, ο οποίος έσπασε το χέρι του.
        Το καλοκαίρι εκείνο παραθέρισα στο χωριό της γιαγια - Μαριγώς, το οποίο ήταν ανταρτοκρατούμενο, και αρρώστησα από Καλαζάρ. Μεγάλοι πυρετοί το βράδυ και έβλεπα οράματα. Πήγε ο πατέρας μου στους αντάρτες και ζήτησε άδεια να με πάει στους γιατρούς στη Σπάρτη. Αυτοί αρνήθηκαν, είπαν κάνουμε αγώνα. Να χέσω κι εσάς και τον αγώνα σας, αν θα μου πεθάνει εμένα το παιδί μου, τους λέει.
        Κάποιοι θερμόαιμοι ήθελαν να τον εκτελέσουν, επενέβη ένας συγγενής της μητέρας μου, από τα μεγάλα κεφάλια του ΕΛΑΣ, μας έδωσαν άδεια να φύγουμε.
         Είναι η μοναδική φορά που θυμάμαι τον πατέρα μου να είναι τρυφερός μαζί μου, καθώς με πήγαινε αγκαλιά από το σπίτι στο φαρμακείο του Χριστοφιλάκου, όπου ένας γιατρός , ο φαρμακοποιός και ο βοηθός του με κρατούσαν για να μου κάνουν την ένεση, Νεοστιμποζάν, στο χέρι και, όταν τα χέρια μου δεν άντεχαν πια από τα πολλά τρυπήματα, στον λαιμό. Ο πατέρας μου περίμενε παράμερα, γυρισμένος, χωρίς να βλέπει.
Γλύτωσα από το Καλαζάρ. Χρόνια αργότερα, διάβασα σε μια Γενική Νοσολογία, μιας γνωστής μου φοιτήτριας της Ιατρικής, ότι αν περάσεις το Καλαζάρ, ύστερα σου καταλείπει ανοσία. Αρα από Καλαζάρ την έχουμε ξεσκουλάρει.
     Στο βάθος της φωτογραφίας, αριστερά, φαίνεται η είσοδος του αμφιθεάτρου. Εκεί, πάλι, είδα για  πρώτη φορά θεατρική παράσταση, μαθητής του Δημοτικού. Δεν είχα εισιτήριο και με έβαλε, λαθραία, μέσα στην αίθουσα ένας μεγάλος μαθητής του Γυμνασίου που έκοβε τα εισιτήρια στην πόρτα. Ποτέ δεν ξέχασα το περιστατικό και αυτόν τον μαθητή τον βλέπω με συμπάθεια ίσαμε τα σήμερα που πλησιάζει τα ογδόντα και τον συναντώ να περπατά στους δρόμους της μικρής μας πόλης.
     Το παντελόνι που φοράω είναι μεταξωτό, η μητέρα μου μέχρι και την  δεκαετία του ΄50 έβαζε κουκούλι.


* Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1940 στη Σπάρτη. Σπούδασα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκα στην Ιδιωτική εκπαίδευση ως φροντιστής, στην Αθήνα 1966-1982 και στη Σπάρτη 1983-2006. Από το 1964 δημοσιεύω γελοιογραφίες: Ταχυδρόμος, Επίκαιρα, Τα Νέα, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Εξόρμηση, Ποντίκι, Οδός Πανός, Δέντρο,
Εποχή, Αντί.

Βιβλία: «Δώδεκα στο δίφραγκο», διηγήματα, εκδ. Το Δέντρο 1986, Νεφέλη 2000
            «Το παιχνίδι», διηγήματα, εκδ. Νεφέλη 1991
            «Επίλογος στα χιόνια», διηγήματα, εκδ. Νεφέλη 1993
            «Ο Σαμπατές ζει», διηγήματα, εκδ. Νεφέλη, 1998
            «Τροπικός του Λέοντος», νουβέλα, εκδ. Νεφέλη 2001
            «Σε ξένο γήπεδο», διηγήματα, εκδ. Πατάκη 2003

Διηγήματά μου έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και ευάριθμα έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γερμανικά.







H Μαριλένα Ζαμπούρα θα μεταφράσει με τον χρωστήρα της τα ποιητικά αποτυπώματα των ενοίκων.


ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΖΑΜΠΟΥΡΑ

Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Αθήνα 1972-1977) στο εργαστήριο χαρακτικής του Κ.Γραμματόπουλου και στην συνέχεια στην Ecole Superieure des Beaux-Arts (Παρίσι 1977-1978) στο εργαστήριο σχεδίου του R Gili. Έργα της βρίσκονται: Δημοτική Πινακοθήκη Αθήνας, Υπουργείο Πολιτισμού, Πινακοθήκη Ε.Αβέρωφ-Μέτσοβο, Πινακοθήκη Ρόδου -Δήμος  Ρόδου ,Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας Ρεθύμνης, Μουσείο Φλώρινας , Πινακοθήκη Κομοτηνής, Πινακοθήκη Καλαμάτας, Μουσείο Φρυσίρα, σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει στην Αθήνα .

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

1981 Γκαλερί ΣΥΛΛΟΓΗ ,Αθήνα 1983 Γκαλερί ΣΥΛΛΟΓΗ ,Αθήνα 1988 «Ξενοδοχείο Παλλάς» ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ,Αθήνα 1991 «Τοπία» ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ,Αθήνα 1993 «Οι εποχές» Galerie AGATHE HENKEL ,Βερολίνο 1994 «Ένα-δύο,έν-δυό,αρσενικό και θηλυκό» ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΘΗΝΩΝ,Αθήνα (με τον Π. Γουλάκο,γιά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου)  , «Για την κυρά Φροσύνη» DIE SPARKASSE ΙΝ BREMEN ,Βρέμη 1995 ΖΗΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ Art Gallery ,Θεσσαλονίκη 1996 «Zamboura- Davvetas,Davvetas-Zamboura»  GaΙerie AGAΤΗΕ ΗΕΝΚΕL,Βερολίνο, «Ζαμπούρα-Δαββέτας , Δαββέτας-Ζαμπούρα» ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 1997 «Η υπογραφή του έργου τέχνης» ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ 24 ,Αθήνα 1999 «Αφήγηση μιας ηλικίας» ,ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΘΗΝΩΝ , ΖΗΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ Art Gallery ,Θεσσαλονίκη, 2001 «Τα Τρομερά Παιδιά» ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ 2002 «Αγγελος- Έμπορος χαλιών" , ΓΕΝΙ ΤΖΑΜΙ-ΠΑΛΑΙΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Δήμος Θεσσαλονίκης και Γκαλερί Ζήνας Αθανασιάδου), Θεσσαλονίκη 2004 ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΝΑΥΠΛΙΟΥ 2005 “10 χρόνια μετά εορτάζοντας εθνικά» (με τον Π.Γουλάκο) ΓΚΑΛΕΡΙ ΕΚΦΡΑΣΗ ,Γλυφάδα,  2006 ΖΗΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ Art Gallery, Θεσσαλονίκη
ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ -ΕΠΙΛΟΓΗ
1985 Αθήνα -Εικαστικά ,Ετήσιος Διαγωνισμός,Πνευματικό Κέντρο Πάρκο Ελευθερίας ,Αθήνα
1987 Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση-Διαγωνισμός Εκθεσιακό Κέντρο Ο.Λ.Π,Πειραιάς (οργάνωση: Υπουργείο Πολιτισμού)
1988 Τρεις εικαστικές προτάσεις με αφορμή το Ξενοδοχείο των Ρόδων Αίθουσα Τέχνης Πρίσμα, Ξενοδοχείο των Ρόδων ,
Ρόδος (οργάνωση: Γιάννης Ηρακλείδης)
1990-93 In Progress-A European Picture Cruise,Pumpe e. v.Kiel,Deutschland Noord-Kunst, Zuidlaren,Niederlande,( οργάνωση:Gemeίnschaft der Κϋnstlerinen und Kunstfreunde Deutschlands und Osterreίchs,Βremen Kunstlerwerkstatt,Lοthringer ,Μϋnchen,Deutschland Stadtische Galerie Alte Feuerwache ,Mannheim,Deutschland, Galerie Αugen-Βlίck,Galerie Sϋd,Galerie im Cafe Gunther, Leipzig,Deutschland ,Centrum Beeldene Kunst,Groningen,Niederlande Kulturzentrum pfl,Oldenburg,Deutschland Städtische Galerie im Buntentor ,Bremen,Deutschland
1992 The Baltic Way, International Exhibition of Watercolour Paintings, Riga, U.S.S.R.
Aquarelle für Riga- Europäische Kollektion für die Baltische Τriennale, Οldenburger Kunstverein, Οlden burg,Deutschland
1994 "Το παιδί στη Νεοελληνική Τέχνη" ,19oς-20ος αιώνας ,Εθνική Πινακοθήκη Αθήνας,(επιμέλεια: Αφροδίτη Κούρια-Ειρήνη Οράτη)
The Greek Contemporary Art-a Ρriνate Collection, Ferens Art Gallery, Hull, England
1995 'Ή Κυρα-Φροσύνη" ,Γκαλερί Αμυμώνη ,Ιωάννινα
 Art  ΑΤΗIΝΑ 3 ,Γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου,Αθήνα
Φόρος τιμής στον Γκρέκο ,Εθνική Πινακοθήκη Αθήνας
Ανάμεσα στον Ουμανισμό και τη Σύγχρονη Εποχή ,Campus Arts and Scίences,Κηφισιά (επιμ. Ι.Κρητικού-F.Νessί Γιαζιτζόγλου)
1996 10+4 ,Παλαιό Ελαιουργείο,Ελευσίνα (οργάνωση:ΔήμοςΕλευσίνας- στα πλαίσια των εκδηλώσεων Αισχύλεια 1996)
Αφιέρωμα στον Περικλή Πανταζή ,Πινακοθήκη Ε.Αβέρωφ,Μέτσοβο (επιμ. Μεντζαφού-Πολύζου)
Arcos da Lappa,Aqueduc Arcos da Lappa,Rio de Janeiro,Brazil, (οργάνωση: Phillip ΜουίlΙοη -Laboratoire Sculpture Urbaine,Grenoble)
1997 "Πρόσωπο με πρόσωπο" ,Πολιτιστικό Κέντρο Sanat Merkezi, Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Τοπογραφίες-Κοσμοεικόνες-Συνηχήσεις,εις μνήμην Ν.Γ.Πεντζίκη, Ζήνα Αθανασιάδου Art GaΙΙery(στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα",επιμέλεια: Σάνια Παπά)
Ασεμνες ιστορίες, Χώρος Τέχνης "24" ,Αθήνα
Εστίες του βλέμματος ,Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Λάρισας (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
Μεταμορφώσεις ενός βιομηχανικού τοπίου ,εργοστάσιο ΒΙΣ ,Ν.Φάληρο (επιμέλεια: Ι.Κρητικού ,Φ.Νέσσι-Γιασιτζόγλου)
1999 Η διάσταση του χώρου στη ζωγραφική ,Νεώρια ,Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου ,ΔΗ.ΠΕ.Χ.( επιμέλεια: Μ.Μανουσάκης)
ART ATHINA 7 ,Ζήνα Αθανασιάδου Art Gallery ,Αθήνα
2000 EURO- WORLD: Europeans painting for young cancer patient (οργάνωση :EURO-POINT Frankfurt.Patronage:Dr. W.Duisenberg) 
(οργάνωση για την εικαστική εκδήλωση στην Ελλάδα:Τράπεζα της Ελλάδος,Εθνική Τράπεζα,Alpha Βank) ΕURΟ Cultural Mile,Frankfurt Town Hall,Frankfurt am Main
2001 Αναζήτηση προσώπου, Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος, Αθήνα( επιμ.Νίκος Ξυδάκης)
2002 Νέοι Έλληνες Καλλιτέχνες -Αφιέρωμα στο νομό Ιωαννίνων. (επιμέλεια: Λίνα Τσίκουτα) Πινακοθήκη Ε.Αβέρωφ ,Μέτσοβο
         Eλληνοτουρκικό Φεστιβάλ, Κάστρο – Τένεδος
2003   Νέοι Έλληνες Καλλιτέχνες -Αφιέρωμα στο νομό Ιωαννίνων (επιμέλεια: Λίνα Τσίκουτα) Πινακοθήκη Ε.Αβέρωφ ,Τεχνοχώρος-Αθήνα,
           ΜΜΣΤ-Θες/νικη
           Coup de Coeur (E.Aλεξάκη), Αίθουσα Τέχνης Αθηνών
2004  « Αγώνων Πόλις »  (επιμέλεια Αθηνά Σχινά) ,Τεχνόπολις Δήμος Αθηναίων
          « Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν » (επιμέλεια Μ.Χαλικιά- Ε.Κολδέλη,
Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα
“Mickey Mouse”  (Επιμ.Ν.Μπαλάσκα) ,Ελληνοαμερικάνικη Ένωση , Αθήνα
«Παίζοντας με το χρόνο», ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ "24"
2005 «Μάσκες –Προσωπεία» επιμ.Ι.Κρητικού, Περιτεχνών, Αθήνα
        «Μαρία Πολυδούρη» ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ "24" και «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας  
        «Εκθεση Σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής-Συλλογή Γιώργου    Κωστόπουλου» Βυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου, (επιμ. Δ.Παυλόπουλου)
         « Fresh Ground» Γκαλερί Φρυσίρα, Αθήνα          
         Vervreemdend Mens Beeld-Collectie Frissiras Museum   - Frisia Museum, Spanbroek.
       “Exclusive Travel 2006” –Zina Athanassiadou Gallery,Helexpo Palace, Marousi
2006 ΑΝΘΡΩΠΟΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΙΙΙ – Μουσείο Φρυσίρα            

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΟΓΟΙ

Α.ΚΟΥΡΙΑ Εικόνες του παιδιού στην ελληνική τέχνη του 20ου αιώνα, εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ Αθήνα 1991.
H.LIVAS Contemporary Greek Artists, VΑΝΤAGE PRESS New Υork 1993
Α.ΚΟΥΡΙΑ-Ε.ΟΡΑΤH Το παιδί στην Νεοελληνική Τέχνη ,19oς -20oς αιώνας ,Εθνική Πινακοθήκη , εκδ. ΑΔΑΜ ,Αθήνα 1994
Ν.ΚΥΡΙΑΖΗ Ή Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων -Ελληνική ζωγραφική,χαρακτική, γλυπτική , εκδ.Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων,Αθήνα ,1995
Δ.ΔΑΒΒΕΤΑΣ "Ζαμπούρα-Δαββέτας, Davvetas-Zamboura" ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ Αθήνα 1996
«Αφιέρωμα στον Περικλή Πανταζή», Ο.ΜΕΝΤΖΑΦΟΥ-ΠΟΛΥΖΟΥ (επιμέλεια) ,Πινακοθήκη Ε.Αβέρωφ ,Μέτσοβο 1996
Ασεμνες ιστορίες (επιμέλεια Μ.Φάις) εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ,  1997.
Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών εκδόσεις ΜΕΛΙΣΣΑ Αθήνα 1997.
Εστίες του βλέμματος, Α.ΣΧΙΝΑ (επιμέλεια) ,Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Λάρισας, 1997
Χ.ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ - Γ.ΛΕΒΟΥΝΗΣ "Νεοελληνική Τέχνη του 20ου αιώνα" εκδόσεις ΑΔΑΜ Αθήνα 1999.
Μ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ "Ιστορία της Τέχνης στην Ελλάδα" εκδόσεις ΑΔΑΜ Αθήνα 1999.
«Νεοελληνική Ζωγραφική -Συλλογή του Γ.Κητή» Α.ΣΑΧΙΝΗ-επιμέλεια , Διεύθυνση Πολιτισμού Δήμου Θεσσαλονίκης, 1999.
'Έλληνες Καλλιτέχνες. Αναζητήσεις 1950-2000.Η Μόνιμη Συλλογή" Ν. ΚΑΡΑΜΑΝΕΑ-επιμέλεια
εκδ.Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας Ρεθύμνης ,Ρέθυμνο, 1999
Κ.ΓΚΟΥΓΚΟΥΛΗ-Α.ΚΟΥΡΙΑ (επιμέλεια): Παιδί και Παιχνίδι στη Νεοελληνική Κοινωνία (19ος και 20ος αι.) ,εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ ,Αθήνα 2000
Μ.ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ "Ελληνομουσείον" ,εκδ.Μίλητος ,Αθήνα 2001
M.ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ «Μικρή Πινακοθήκη», εκδ. Καστανιώτη ,Αθήνα 2002
Z.KOSMIDOU “The power of visual logos”, ICAN, Athens 2003
 






Ο Χάρης Βλαβιανός (ποιητής, μεταφραστής και διευθυντής του περ. Ποίηση) χαρίζει στο Hotel Memory ένα ανέκδοτο ποίημα, συμμετέχοντας στο τρέχον παίγνιο της ποιητικής προσφοράς μεταξύ των ενοίκων.






ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ/ ΜΥΡΩΔΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

[Διαβάζοντας στα κλεφτά τον Charles]

1.

Αποκαλεί τον ένα του σκύλο «Ρεμπώ», τον άλλο «Χαίλντερλιν». Είναι και οι δύο μπάσταρδοι. Το αγαπημένο του ρητό (που επιμένει να το προφέρει στ’ αγγλικά) είναι “the unexamined life is not worth living”. Ισχυρίζεται ότι έχει διαβάσει όλη την Πολιτεία και ότι μπορεί ν’ απαγγείλει απ’ έξω τον πρώτο Πυθιόνικο του Πίνδαρου. Η γυναίκα του μοιάζει με τη μισόγυμνη Ελευθερία του Ντελακρουά. Φοράει ψηλές μπότες και μαζεύει άγρια μανιτάρια στο δάσος. Απόψε θ’ ανάψουν κεριά και θα πιουν κόκκινο κρασί Βουργουνδίας. Αργότερα θ’ ανοίξουν την πόρτα στα σκυλιά να φάνε τ’ αποφάγια κάτω απ’ το τραπέζι. “Entrez, mes enfants!”  θα φωνάξει μες στη νύχτα κάνοντας μια θεατρική υπόκλιση.

2.

Θέλει να γράψει ένα ποίημα για εκείνο το υγρό φθινοπωρινό δειλινό, που καθόταν μόνος στο roof garden του ξενοδοχείου.  Η όμορφη νεαρή μουλάτα με την κόκκινη  κορδέλα στα μαλλιά σερβίριζε ανύποπτη τους θαμώνες — όλοι τους, μεσήλικοι οι περισσότεροι, ερωτευμένοι κρυφά μαζί της. Θα πέθαινε λίγο αργότερα σε τροχαίο, αλλά αυτό κανείς δεν μπορούσε να το γνωρίζει τότε. Από μια τρύπα στη μαύρη της κάλτσα ξεπρόβαλε το μεγάλο της δάχτυλο, βαμμένο στο χρώμα της κορδέλας. Στο φως που έσβηνε, οι φωταγωγημένοι ουρανοξύστες που τον περιτριγύριζαν έμοιαζε να απολαμβάνουν το φαιδρό θέαμα. Τόσες ζωές, και η δική του ανάμεσά τους, ενταφιασμένες σε πολυτελή, γυάλινα φέρετρα.

3.

Καλή τύχη! Ό,τι καλύτερο! Καλό κατευόδιο! Ο Θεός μαζί σου! Μακάρι να μη λιγοστέψει ποτέ η σκιά σου!

Η άλλη όχθη. Τη διακρίνει ακόμη; Εκεί κατοικεί η συγχώρεση;

Θα πρέπει να διασχίσει το ποτάμι, να φθάσει απέναντι, να γονατίσει στα τέσσερα, να τρίψει το πρόσωπο στη γη, να μυρίσει το νοτισμένο χώμα, να νιώσει το βάρος της απώλειας να πιέζει με δύναμη την πλάτη του. Να φωνάξει πάλι και πάλι τ’ όνομά της. Δυνατά. Ξέροντας ότι δεν θα τον ακούσει κανείς. Ούτε εκείνη. Πάλι και πάλι.


4.
Πότε τ’ όνομά της άλλαξε από απλό ουσιαστικό σε κάτι μαγικό; Τα τέσσερα φωνήεντά του ήταν κάποτε πετράδια στο νήμα της ανάσας του. Το σύμφωνα χάιδευαν τα χείλη σαν φιλί. Ομοιοκαταληκτούσε με κάθε τι γύρω του. Το βράδυ το έκανε προσευχή μέχρι τα οκτώ του γράμματα αστράψουν στο σκοτάδι. Ακόμη σβήνει στη λάμψη του.

5.

Σφάλμα. Στο χείλος του σφάλματος κατοικεί ο φόβος. Στο κέντρο η ήττα. Ή μήπως όχι; Ο Αριστοτέλης έχει δίκιο να υποστηρίζει στη Ρητορική του (1410β 10-13) ότι η μεταφορά, ως «γλωσσική παρεκτροπή»  αναγκάζει τον νου να έχει συνείδηση του εαυτού του τη στιγμή που διαπράττει το σφάλμα και επομένως να το απολαμβάνει και να μαθαίνει από αυτό. Μια κινέζικη παροιμία λέει: «Το πινέλο δεν μπορεί να σχηματίσει δυο χαρακτήρες με μια πινελιά». Κι όμως. Κάτι αλλάζει στο πηλίκιο των προσδοκιών μας. Μέσω του σφάλματος τελειοποιείται το ποίημα. Ραγίζει η επιφάνεια. Αναδύεται το αναπάντεχο. Αρχίζουμε να ζούμε.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε Oικονομικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο, Greece 1941-1949: From Resistance to Civil War, βραβεύτηκε από το Fafalios Foundation της Μεγάλης. Βρετανίας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαcmillan (1992).
Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη τη συλλογή, Μετά το τέλος της ομορφιάς (2003)—υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο «Διαβάζω»— και μια συλλογή δοκιμίων με τίτλο, Ο άλλος τόπος (1994). Έχει επίσης μεταφράσει έργα κορυφαίων συγγραφέων, όπως: Walt Whitman (Επιλογή ποιημάτων, 1986), Εzra Pound (Xιου Σέλγουιν Μώμπερλυ, 1987, Aποσπάσματα και σχεδιάσματα των Κάντος CX-CXX, 1991), Wallace Stevens (Adagia, 1993), John Ashbery (Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο, 1995), Carlo Goldoni (Oι δίδυμοι της Βενετίας, 1996—έργο που ανέβασε την ίδια χρονιά το Θέατρο Τέχνης Kάρολος Κουν), William Blake (Οι Γάμοι του Oυρανού και της Κόλασης, 1997 —υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης), Zbigniew Herbert (H ψυχή του κ. Cogito και άλλα ποιήματα, 2001), Fernando Pessoa (Ηρόστρατος: H αναζήτηση της αθανασίας, 2002, Marginalia, 2005), E.E. Cummings (33 x 3 x 33: Ποιήματα-Δοκίμια-Αποσπάσματα, 2004). Επιμελήθηκε επίσης την έκδοση της βιογραφίας του Δάντη από τον Βοκκάκιο που κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις «Νεφέλη», προλογίζοντας τον τόμο με το δοκίμιό του: «Η Θεία Κωμωδία του Δάντη ως ποιητική αυτοβιογραφία». Την άνοιξη θα κυκλοφορήσει κι ένας τόμος δοκιμίων του, με τίτλο Minima Poetica, τα οποία αναλύουν το έργο σημαντικών ποιητών του 20ου αιώνα και εξετάζουν βασικά ζητήματα ποιητικής, καθώς και η μετάφραση ποιημάτων του Eugenio Montale (Ξένια) και του Wallace Stevens (Connaisseur του χάους και άλλα ποιήματα).
     Από το Birmingham University Press κυκλοφορεί στα αγγλικά η συλλογή του Adieu (1996), σε μετάφραση David Connolly, ενώ από τις εκδόσεις Romiosini της Κολωνίας, μία εκτενής επιλογή του έργου του στα γερμανικά, σε μετάφραση Dadi Sideri Speck. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί επίσης στα Ιταλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά, Πορτογαλικά, Σουηδικά, Ισπανικά, Βουλγαρικά και συμπεριληφθεί σε ανθολογίες του εξωτερικού. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια επιλογή ποιημάτων του στα Καταλανικά σε μετάφραση Joaquim Jesti. (σε δίγλωσσο τόμο μαζί με ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά). Εξάλλου από τις εκδόσεις Hanser της Γερμανίας ετοιμάζεται ένας τόμος ποιημάτων του, σε  μετάφραση Torsten Israel και πρόλογο του σημαντικού γερμανού ποιητή Joachim Sartorius, καθώς επίσης και από τις εκδόσεις Crocetti, σε μετάφραση Nicola Crocetti. Σε λίγους μήνες αναμένεται να κυκλοφορήσει ένας τόμος με επιλογή του έργου του στην Ολλανδία, σε μετάφραση του γνωστού ελληνιστή Hero Hokwerda. Το 1993 ίδρυσε το περιοδικό «Ποίηση», το οποίο και διευθύνει έκτοτε. Από το 1989 είναι καθηγητής Ιστορίας και Ιστορίας των Ιδεών στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας. Διδάσκει θεωρία της μετάφρασης στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (EKEMEΛ). Διευθύνει τις σελίδες της ελληνικής ποίησης στον διεθνή ποιητικό κόμβο www.poetryinternational.org . Ανήκει στην ιδρυτική ομάδα του φιλοσοφικού περιοδικού Cogito. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και διετέλεσε για χρόνια γραμματέας του Poetry Society του Παν/μιου της Οξφόρδης. Πρόσφατα τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας με τον τίτλο του “Cavaliere” για τη συμβολή του στην προώθηση της ιταλικής ποίησης στην Ελλάδα.




EΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΗΣΗ
Υπνοβασίες, «Πλέθρον», 1983
Πωλητής Θαυμάτων, «Πλέθρον», 1985
Τρόπος του Λέγειν, «Υάκινθος», 1986
Ασπονδος Αναίρεσις, «Υάκινθος», 1989
Η νοσταλγία των ουρανών, «Νεφέλη», 1991, 1995
Αdieu, «Νεφέλη», 1996, 1998 (από το Birmingham University Press, σε [αγγλική] μετάφραση David Connolly), 1999
Ο αγγελος της ιστορίας, «Νεφέλη», 1999, 2001 (από τις εκδόσεις «Romiosini», σε [γερμανική] μετάφραση Dadi Sideri Speck
Mετά το τέλος της ομορφιάς, «Νεφέλη», 2003

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Walt Whitman, Επιλογή ποιημάτων (Selected Poems),  «Πλέθρον», 1986, 1991, 1995
Εzra Pound, Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ (Ηugh Selwyn Mauberley), «Εστία», 1987, 1993
Ezra Pound, Σχεδιάσματα και αποσπάσματα των Κάντος CX-CXX (Drafts and Fragments of Cantos CX-CXX), «Νεφέλη», 1991
Wallace Stevens, Adagia, «Νεφέλη», 1993, 1999
John Ashbery, Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο (Self-Portrait in a Convex Mirror), «Νεφέλη», 1995, 2000
Carlo Goldoni, Οι δίδυμοι της Βενετίας due gemelli veneziani), «Δωδώνη», 1996, «Νεφέλη», 2005
William Blake, Oι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης (The Marriage of Heaven and Hell), «Νεφέλη», 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006
Zbigniew Herbert, H ψυχή του κ. Cogito και άλλα ποιήματα (Mr Cogito’s Souls and Other Poems), «Γαβριηλίδης», 2001
Fernando Pessoa, Ηρόστρατος (Herostrato), «Εξάντας», 2002
E. E. Cummings, 33 X 3 X 33: Ποιήματα, Δοκίμια, Θραύσματα (33 X 3 X 33: Poems, Essays, Fragments),  «Νεφέλη», 2004, 2005, 2006
Fernando Pessoa, Marginalia, «Εξάντας», 2005.

Wallace Stevens, Connaisseur του χάους και άλλα ποιήματα (Connaisseur of Chaos and Other Poems),  «Αγρα», 2006 (υπό έκδοση)

Eugenio Montale, Ξένια (Xenia), «Νεφέλη», 2006 (υπό έκδοση)

ΔΟΚΙΜΙΟ

Resistance and Revolution in Mediterranean Greece: The Strategy of the Greek Communist Party, “Routledge”, Λονδίνο, 1989

Greece 1941-1949: From Resistance to Civil War, “Macmillan”, Λονδίνο, 1992; “St. Martin’s Press”, Νέα Υόρκη, 1992
Ο άλλος τόπος, «Νεφέλη», 1994, 1999
Η Θεία Κωμωδία του Δάντη ως ποιητική αυτοβιογραφία, «Νεφέλη», 2004
Μinima Poetica, «Πόλις», 2006 (υπό έκδοση)




H Mυρτώ Δεληβοριά διάβασε εικαστικά τις καλοκαιρινές ιστορίες των ενοίκων.



Μυρτώ Δεληβοριά – Βιογραφικό σημείωμα

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και ελευθέρου σχεδίου στα φροντιστήρια του Ηλία Σάλαρη  και του Τάσου Ρήγα από το 1990 ως το1994. Mαθήματα ψηφιδωτού με τον Βράνκο Πόποβιτς στο Αλσος Γραμμάτων και Τεχνών στην Πλάκα 1994-1995. Mαθήματα για τα προγράμματα γραφιστικής Photoshop, Corel Draw, Illustrator, Quark Express στα ΑΚΜΗ Training στην Αθήνα 2001 - 2002. Εργάζεται ως ζωγράφος και εικονογράφος σε έντυπα.


ΕΚΘΕΣΕΙΣ 

2006   Ατομική έκθεση από  τις εικονογραφήσεις  των βιβλίων «Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος» του
          Ιουλίου Βερν και «Ιστορίες για παιδιά» του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ. Γκαλερί  «Astra»-Αθήνα.
2005   Ομαδική έκθεση ζωγραφικής  "Αφιέρωμα στην Μαρία Πολυδούρη"  Χώρος Τέχνης «24»-Αθήνα.
2002   Ατομική έκθεση. Γκαλερί  «Astra»-Αθήνα.
1999   Ομαδική έκθεση εικονογράφησης από βιβλία του Ευγένιου Τριβιζά. «Στοά του Βιβλίου»-Αθήνα.
1996   Ομαδική έκθεση ζωγραφικής. Παλαιό Πανεπιστήμιο-Αθήνα.


BΡΑΒΕΥΣΕΙΣ

2005  Βραβείο Εικονογράφησης  Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο «Ιστορίες για παιδιά» του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ.


ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ

Βιβλία παιδικής λογοτεχνίας :

«Ιστορίες για παιδιά» του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ «Εστία» 2005.
«Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος» του Ιουλίου Βερν «Εστία» 2005.
«Σημειωματάριο συναισθηματικής νοημοσύνης» της Σόφης Κώττη «Μικρή Μίλητος» 2005.
«Ημερολόγιο Συναισθηματικής νοημοσύνης» των Σόφη Κώττη και Σμαρούλα Παντελή «Μικρή   Μίλητος» 2004,2005 και 2006.
«Ο μικρός Ερμής» του Ευγένιου Τριβιζά «Μίνωας» 2001.
«Κατερίνα» της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη «Πατάκης» 1999.
 «Ιστορίες από την Προϊστορία» (εξώφυλλο) του Αλμπέρτο Μοράβια «Μεταίχμιο» 2006.


Βιβλία λογοτεχνίας :

 «Διονύσης Σαββόπουλος» του Δημήτρη Καράμπελα «Μεταίχμιο» 2003.
 «Το παιχνίδι της Αγρυπνίας» του Δημήτρη Καράμπελα «Καστανιώτης»1997.

Περιοδικά κ.α.:
 
«Panda club» του WWF Ελλάς 2000-1 σε κείμενα της Βάλιας Στεργιώτη.
«Το σύγχρονο νηπιαγωγείο» 2004.
  Βιβλίο εκμάθησης γερμανικών «Nicholas Vlahos” 2005.

Το 2003-2004 επιμελήθηκε μαζί με την Λαλήν Πιερράκου το υλικό της παρουσίασης «Φυσικό Περιβάλλον: μας νοιάζει στ’ αλήθεια;» για την Ελληνική Εταιρεία και την Coca-Cola , που έλαβε χώρο σε σχολεία ανά την Ελλάδα. Η ίδια ήταν υπεύθυνη για την εικονογράφηση, την κατασκευή των υλικών αλλά και τον σχεδιασμό, στήσιμο στον υπολογιστή, εκτύπωση και έκδοση των εντύπων του προγράμματος.
 







O Kωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος διάβασε εικαστικά τα κείμενα των ενοίκων που έβγαλαν τον άστεγο από μέσα τους.



Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος - Βιογραφικό Σημείωμα

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975.
Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από το 1993 έως το 2003 με καθηγήτρια την κα Ρένα Παπασπύρου. Παρακολούθησε επίσης για δύο χρόνια το εργαστήριο χαρακτικής του καθηγητή κου Γ. Παπαδάκη στην Α.Σ.Κ.Τ.
Συνεργάζεται με το περιοδικό «Βαβέλ» και τις περιοδικές εκδόσεις «9» και «Βιβλιοθήκη» της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία».
Το 2000 οι εκδόσεις «Futura» εξέδωσαν το κόμικς-άλμπουμ του με τίτλο «Ο Γιάπωνας».
Το 2003 το Μουσείο Μπενάκη παρήγγειλε ένα πορτρέτο του Εθνικού Ευεργέτη Αντώνη Μπενάκη και από το 2004 το έργο ανήκει στις μόνιμες συλλογές του Μουσείου.
Έργα του υπάρχουν -εκτός από το Μουσείο Μπενάκη- και στις συλλογές του Μουσείου Σπυρόπουλου,του Μουσείου Φρυσίρα, της Πινακοθήκης Κουβουτσάκη, καθώς και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.



BΡΑΒΕΥΣΕΙΣ

1998  Βραβείο Ιδρύματος Γιάννη & Ζωής Σπυρόπουλου


ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ

2004-2005 Υποτροφία Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών(Ι.Κ.Υ.) στο Α’ εργαστήριο Χαρακτικής της Α.Σ.Κ.Τ.



ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

2004  Γκαλερί «Τζάμια - Κρύσταλλα»,Χανία - Κρήτη
2003  «Ο Στρατός του Ενός»(επιμέλεια:Λίνα Τσίκουτα)-Χώρος Τέχνης «24» - Αθήνα
2002  «Κεραίες»-Χώρος Τέχνης «24» - Αθήνα
2001  Αίθουσα Τέχνης «ΒΑΒΕΛ» - Αθήνα
2000  Χώρος Τέχνης «24» - Αθήνα
2000  Παλατάκι, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χαϊδαρίου - Αθήνα


ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

2006   "Αφιέρωμα στον Γ. Βιζυηνό" Χώρος Τέχνης «24»-Αθήνα
2005   Χώρος Τέχνης «24»-Αθήνα
2004   Γκαλερί Λόλα Νικολάου - Θεσσαλονίκη
2004   Λαογραφικό Μουσείο Αιγίνης,(επιμ. :Ίρις Κρητικού)
2004   Μια θάλασσα μικρή – Ξενοδοχείο Saint Nicholas Bay, Ελούντα (επιμ. :Ίρις Κρητικού) - Κρήτη
2004   Εμμανουήλ Ροΐδης – Χώρος Τέχνης «24» / «Βιβλιοθήκη» της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ (επιμ.:Μισέλ Φάις) – Aθήνα
2004   Everyday Hellas-Whitebox Gallery, Νέα Υόρκη , (επιμ.:Heather Felty-Kouris) - Η.Π.Α.   
2003  Coup de Coeur–Αίθουσα Τέχνης Αθηνών (επιμ.:Ευγενία Αλεξάκη)
2002  All Fashioned-Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (επιμέλεια:Νίκος Γ. Ξυδάκης)-Θεσσαλονίκη
2002  All Fashioned-Eικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Λάρισας (επιμέλεια:Νίκος Γ. Ξυδάκης)
2002  Ανθρωπογεωγραφία-Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ρεθύμνης (επιμ.:Μαρία Μαραγκού)
2002  7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της «Βαβέλ» ('Αλσος Στρατού) - Αθήνα
2001  Livres d'Artistes – κείμενα και αντικείμενα (Γκαλερί «7») - Αθήνα
2001  Art Athina
2001  6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της «Βαβέλ» (Τεχνόπολις Αθηνών- Γκάζι)
2001  Γκαλερί «Αστρολάβος» - Αθήνα
2000  Χώρος Τέχνης «24» - Αθήνα
2000  5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της «Βαβέλ» (Τεχνόπολις Αθηνών- Γκάζι)
2000  Τριενάλε Ελληνικής Χαρακτικής (Πινακοθήκη Πιερίδη – Γλυφάδα)
2000  Οι καλλιτέχνες του Μουσείου Σπυρόπουλου,Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, (επιμ.:Όλγα Δανιηλοπούλου) - Αθήνα
2000  Κονσέρβες (Λιθογραφείο της οδού Πειραιώς) - Αθήνα 
1999  Απόφοιτοι Α.Σ.Κ.Τ. '99 (Εργοστάσιο – Πειραιώς) - Αθήνα
1998  Βραβεία Ιδρύματος Γιάννη και Ζωής Σπυρόπουλου 1997 (Μουσείο Σπυρόπουλου) - Αθήνα
1997  Art Heineken '97 (Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα Μερκούρη» - κτίριο Πουλόπουλου)
1996  Γκαλερί Χ - Αθήνα
1996  Art Heineken '96 (Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα Μερκούρη» - κτίριο Πουλόπουλου)

Εκχώρηση Ονόματος .gr - Φιλοξενία Δικτυακού Τόπου - Κατασκευή & Ενημέρωση από την Ένωση Ελλήνων Χρηστών Internet