Mιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας
λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και είτανε,
άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.

Νίκος Εγγονόπουλος

«Μπετίνα, εσύ ‘σαι;
Εγώ είμαι καλή μου, το Γιωργάκι. Το Γιωργάκι της Μιχαλιέσσας. Μίλα μου να σ’ άκουσω, χάλασε τα μάτια μου η σπειροχαίτη και δεν σε βλέπω.»
    Είχα κρυφτεί πίσω από την κουρτίνα.
    Με είδε να στέκομαι στο παράθυρο (μόλις την προηγούμενη, είχα ζητήσει από τον κύριο Αριστερόχειρα να μου αλλάξει δωμάτιο, για να μείνω στο ισόγειο, που αντί για μπαλκόνι, η μπαλκονόπορτα, άνοιγε κατευθείαν στον κήπο). Από κει με είδε, φτάνοντας. Με θυμήθηκε, αλλά δεν κατάλαβε ποια είμαι.
    Πάνε χρόνια που συναντηθήκαμε στην «τούμβα» όπως την έλεγε. «Έχω νοικιάσει ένα σπιτάκι σ’ ένα περίεργο χωριό» μου έλεγε. «Τα σπίτια του, δεν είναι συγκεντρωμένα όπως σε όλα τα χωριά, αλλά απλωμένα σ’ ένα δαχτυλίδι, το ένα δίπλα στο άλλο, κολλητά γύρω από ένα λοφάκι, μια τούμβα.» Ήταν σκαρφαλωμένος πάνω σε μια ιδιότυπη σκάλα. Αντί τα σκαλάκια να είναι ανάμεσα στους οδηγούς της, η σκάλα αυτή, πανάλαφρη και καθόλου ασφαλής, είχε ένα φορέα στη μέση και καρφωμένα απάνω του σαν σε σταυρό πολλά στραβά ξυλαράκια. Την έστηνε κάθε πρωί στην κορφή του λόφου, χωρίς να τη στεραιώνει πουθενά. Ακούμπαγε λέει, στο «γυαλί τ’ ουρανού». Ανέβαινε, χτύπαγε το γυαλί και φώναζε, Μπετίνα, Κωστή, Βασιλοπούλα, όποιον του ‘ρχόταν. Aλλοτε φώναζε Ερρίκο, χερ Χαςς, ονόματα αλούτερα, κανείς δεν τα ήξερε και ξενικά. Τον ρώτησα μια μέρα γιατί; Μου λέει «παιδί μου, τι θαρρείς, ότι  έγραψα δυο στιχάκια και τρεις ιστορίες κι αυτό είναι το έργο μου; Όχι. Εγώ ‘μουνα γι’ άλλα. Είχα στα σκαριά μια μεγάλη επιχείρηση εκμεταλλεύσεως λατομείων. Θα την έκανα με τον Κωστή (τον Πασχάλη ντε). Και είχα και μια βαθυτάτη μελέτη για «παιδικό παιγνίδι εν αναφορά προς την Ψυχολογίαν και την Παιδαγωγικήν», όμως η Μπετίνα, δεν έπαιζε πια μαζι μου και οι άλλοι, όταν «άλλαξε εντός μου ο ρυθμός του κόσμου» δεν έπαιζαν πια μαζί μου κι ο Κωστής (ο Πασχάλης, ντε) είναι πάνω από το γυαλί τ’ ουρανού. Γι’ αυτό χτυπάω. Ν’ ανοίξει να πάω κοντά του.»
    Γέρασα απότομα μόλις τον είδα. Σαν να ξαναφυτρώσαν στα πόδια μου τακούνια κόκκινα και στενές φούστες με σκίσιμο στο πλάι. Σαν να ξανακρύφτηκε η Αλίκη μέσα στη Μάτζικα. Σαν η Αλίκη να μην είχε κατέβει ποτέ από την «τούμβα». Δεν ήθελα να τον ξαναδώ ποτέ. Κι όμως, τον αγαπούσα τόσο. Φοβήθηκα μην είδε τις μύτες από τις γόβες μου κάτω από την κουρτίνα. Φώναζε ακόμα: Μπετίνα!

Τρία ροζ δέντρα
Το ξενοδοχείο μ’ αρέσει πολύ. Έχει δύο από τα πιο αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο. Φανταστικά πρωινά και φανταστικό κήπο. Αληθινά φανταστικά. Έχουν ότι μπορείς να φανταστείς.

Ακόμα, δεν έχω γνωριστεί με τους άλλους φιλοξενούμενους. Μ’ απασχολούσε πολύ η Μελένια. Ο μαγικός μου άγγελος-σκύλος που με ταξιδεύει στην πλάτη του, θύμωσε μαζί μου γιατί αντί να έρθω εδώ πετώντας μαζί της, ήρθα γλιστρώντας στο λαγούμι. Η Μελένια ένιωσε προδομένη. Κι όταν το πρωί κάθισα στο γωνιακό τραπεζάκι της τζαμαρίας και φαντάστηκα στο πρωινό λουκουμάδες με ζάχαρη άχνη, πέταξε για λίγο έξω από τη τζαμαρία και μου σφύριξε : «Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φαντάζεσαι λουκουμάδες με άχνη. Αυτό το πρωινό ήταν για τα δικά μας ταξίδια, τα ιπτάμενα.» Όμως το ξενοδοχείο, είχε ακούσει τη φαντασία μου, κι οι λουκουμάδες ήταν ήδη στο πιάτο μου.

Ο Βέρθερος και το Ναρκωμένο ντουλάπι κοίταζαν προς τη μεριά μου, αλλά δεν νομίζω να κατάλαβαν κάτι, γιατί το μυαλό τους ήταν απασχολημένο, με άλλα θέματα, σοβαρά. Δεν ξέρω τι, αλλά σοβαρά! Κι ύστερα ο κύριος Ζερβός, πέρασε από το τραπέζι μου, με χάιδεψε στο μάγουλο και μου έκλεισε συνωμοτικά το μάτι. «Κι η κόρη μου φαντάζεται πράγματα και συμβαίνουν», μου ψιθύρισε. Πάντως κι εκείνος είχε έννοιες. Γενικά στο ξενοδοχείο υπήρχε μια σύγχυση για ένα θέμα πολύ σοβαρό. Δεν ξέρω τι, αλλά σοβαρό.

Έφαγα γρήγορα τους λουκουμάδες και φαντάστηκα μια κούνια δεμένη σ’ ένα ροζ δέντρο. Ήθελα να εξηγήσω στη Μελένια, πως έχει αρχίσει να φέρεται σαν άνθρωπος κι όχι σαν μαγικός άγγελος-σκύλος που πετάει. Βλέπει παντού προδοσίες όχι γιατί συμβαίνουν, αλλά γιατί απλώς τις φαντάζεται. Ευτυχώς ο φανταστικός κήπος είχε χώρο για τρία ροζ δέντρα κι ένα σχοινί της μπουγάδας. Λίγο άβολο, αλλά σε λίγο φαντάστηκα ένα μαξιλάρι κι έκανα κούνια ως το βράδυ.

Αύριο, θα ρωτήσω τον κύριο Αριστερόχειρα αν επιτρέπεται στο ξενοδοχείο να φαντάζεσαι μαγικούς άγγελους-σκύλους που πετάνε.



Με λένε Αλίκη,

Φοράω ένα μακρύ φουστάνι και παίζω σχοινάκι. Τα μαλλιά μου, ας τα πούμε επιθετικές ενορμήσεις, είναι καλυμμένα με λουλούδια. Το ίδιο και το πρόσωπό μου. Δεν έχω χαρακτηριστικά. Δεν είμαι πρόσωπο. Είμαι το παιδί. Το παιδί στο στήθος μου, το παιδί στο δικό σας στήθος. Είμαι το παιδί που υπήρξα και το παιδί που θα γίνω, όταν τελειώσει η μακριά περίοδος της ενήλικης ζωής. Είμαι το παιδί που δεν χρειάζεται φούρκα, υποστήριγμα για να σταθεί. Κι ας μου το προσφέρει η τέχνη και η ανάλυση. Βλέπετε πόσο μοιάζουμε;


Δεν θυμάμαι από πού κατάγομαι. Θυμάμαι μόνο από πού ξεκίνησε το ταξίδι μου γι’ αυτό το ξενοδοχείο. Δεν έχω πατρίδα. Έχω μόνο μια «αποβάθρα» να θυμάμαι. Κι όχι ακριβώς αποβάθρα. Μια τρύπα, την τρύπα του κουνελιού που η περιέργειά μου μ’ έσπρωξε να κατέβω και βρέθηκα εδώ.


Δεν ξέρω γιατί βρέθηκα εδώ. Όμως αυτή ακριβώς η παρουσία μου, είναι από μόνη της μια τόλμη. Δεν ξέρω ακόμα τι ελπίζω να βρω. Όμως σίγουρα ελπίζω να βρω κάτι. Κάθομαι στο διπλό κρεβάτι μου το καλοστρωμένο κι αποφασίζω ν’ ανοίξω τη βαλίτσα μου. Πάνω πάνω έχει ένα βιβλίο.  Το ανοίγω και διαβάζω φωναχτά:

Λακωνικόν
του Οδυσσέα Ελύτη

O καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη
μου επέστρεψε στον ήλιο.

Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της
πέτρας και του αιθέρος,

Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.

Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,

Xειμώνα ελάχιστε,

H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι
κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου.